"سفارشی" بیش از حد مورد استفاده قرار می گیرد - ما در واقع به معنای *سفارشی* است.

من اغلب همین شکایت را از خریداران می شنوم. آنها درخواست کار سفارشی می کنند، سپس محصولی را دریافت می کنند که فقط در ظاهر سفارشی به نظر می رسد. لوگو تغییر می کند. نام تغییر می کند. پایه ثابت می ماند. تناسب ثابت می ماند. کاربر همچنان شکاف بین "سفارشی" و "ساخته شده برای من" را احساس می کند. این شکاف چیزی است که من می خواهم ببندم. وقتی در مورد سفارش واقعی صحبت می کنم، منظورم محصول یا خدماتی است که با یک نیاز مطابقت دارد، نه فقط یک برچسب. من به جزئیاتی که کاربر هر روز احساس می‌کند اهمیت می‌دهم: اندازه، مواد، صحنه استفاده، بسته‌بندی، تعادل رنگ، و انتخاب‌های کوچکی که استفاده از نتیجه نهایی را آسان‌تر می‌کند. من بارها این مشکل را دیده ام. یک بار صاحب کافی شاپ از من لیوان های سفارشی خواست. تامین کننده یک فنجان استاندارد با لوگوی چاپ شده ارائه کرد. در عکس ها خوب به نظر می رسید، اما فنجان خیلی لیز بود و درب آن خوب بسته نمی شد. کارکنان در ساعات شلوغ درپوش ها را تعویض می کردند. مغازه نیازی به برچسب زیباتر نداشت. به فنجانی نیاز داشت که برای دست مناسب باشد، گرما را بهتر نگه دارد و با سرعت سرویس کار کند. به همین دلیل است که من همیشه با کاربر شروع می کنم نه لوگو. من چند سوال ساده می پرسم: محصول چه مشکلی را حل می کند؟ چه کسی بیشتر از آن استفاده می کند؟ محصول از کجا استفاده می شود؟ در حال حاضر چه بخشی احساس ناراحتی یا اتلاف می کند؟ این سوالات نتیجه را شکل می دهند. یک هودی سفارشی برای یک تیم خیابانی به همان برش هودی برای یک مارک باشگاه بدنسازی نیاز ندارد. جعبه سفارشی برای اقلام شکننده نیازی به درج مشابه جعبه لوازم آرایشی ندارد. یک دفترچه یادداشت سفارشی برای استفاده در دفتر نیازی به انتخاب کاغذی مشابه با هدایای دانشجویی ندارد. سفارش واقعی با استفاده شروع می شود، نه تزئین. من دوست دارم فرآیند را به مراحل روشن تقسیم کنم. ابتدا صحنه استفاده را درک کنید که من به محیط واقعی نگاه می کنم. اگر محصول اغلب سفر می کند، به وزن و محافظت فکر می کنم. اگر روی پیشخوان بنشیند، به نمایش و لمس فکر می کنم. اگر مردم آن را برای ساعات طولانی بپوشند، من به راحتی بیشتر از یک ظاهر جسورانه اهمیت می دهم. قسمت‌های ضروری را تعریف کنید. قسمت‌های «حتماً تغییر» را از قسمت‌های «خوب برای تغییر» جدا می‌کنم. برخی از خریداران خواهان کنترل کامل بر همه چیز هستند. که همیشه مورد نیاز نیست. من به آنها می گویم که روی قسمت هایی تمرکز کنند که بیشترین تأثیر را بر استفاده روزانه دارند. این کار را ساده می کند و مدیریت بودجه را آسان تر می کند. نمونه ها یا شواهدی را بخواهید که من هرگز به یک مدل به تنهایی اعتماد نمی کنم. یک تصویر صفحه می تواند نقاط ضعف را پنهان کند. من یک نمونه، یک کارت مواد یا یک برگه اثبات می خواهم. می‌خواهم آن را لمس کنم، تا کنم، باز کنم یا آزمایش کنم. اگر کالا کیسه باشد، دسته را چک می کنم. اگر جعبه است، استحکام لبه را بررسی می کنم. اگر لباس است، شانه، یقه و خط دوخت را چک می کنم. تناسب برند را بررسی کنید یک محصول می تواند سفارشی باشد و همچنان احساس بی برندی داشته باشد. من به لحن، رنگ و پایان نگاه می کنم. یک سطح مات نرم می تواند برای یک برند مناسب باشد. یک سطح براق روشن ممکن است برای دیگری مناسب باشد. من دنبال جلوه های فانتزی نیستم. من به دنبال داستانی می گردم که با داستانی که خریدار می خواهد بگوید مطابقت دارد. عرف واقعی نیز به معنای ارتباط صادقانه است. اگر مشتری سطحی از جزئیات را بخواهد که مواد نتواند آن را پشتیبانی کند، من می گویم. اگر یک ایده طراحی ممکن است باعث اتلاف یا راحتی کمتر شود، من می گویم. ترجیح می‌دهم پاسخ روشنی بدهم تا اینکه قولی بدهم که استفاده نمی‌شود. خریداران به این نوع کار اعتماد دارند. آن را به یاد می آورند. یک مثال از یک فروشگاه اینترنتی کوچک است که شمع های دست ساز می فروخت. مالک جعبه های سفارشی با لایه های چاپی و فویل زیادی می خواست. پس از بررسی محصول، جعبه ساده‌تری را با درج محکم‌تر و پنل جلویی تمیزتر پیشنهاد کردم. شمع امن تر رسید. جعبه احساس آرامش می کرد و با برند مطابقت داشت. مالک کمتر برای تعمیر اقلام شکسته و بیشتر برای تمیز نگه داشتن محصول هزینه می کند. این نوعی از عرف است که من به آن اعتقاد دارم. همچنین فکر می‌کنم عرف واقعی باید بدون اجبار مشتری به فروش کمک کند. مردم نمی خواهند تحت فشار قرار بگیرند. آنها می خواهند احساس کنند که این مورد برای آنها مناسب است. هنگامی که تناسب مناسب باشد، محصول صحبت می کند. شک را کم می کند. انتخاب را آسان تر می کند. اگر من یک پیشنهاد سفارشی را بررسی می کردم، به این نکات نگاه می کردم: آیا مشکل استفاده واقعی را حل می کند؟ آیا محصول پایه تغییر می کند یا فقط سطح؟ آیا نمونه با عکس مطابقت دارد؟ آیا این ماده در استفاده روزانه مناسب است؟ آیا طراحی با صدای برند مطابقت دارد؟ اگر پاسخ در مورد این نکات ضعیف بماند، من آن را عرف واقعی نمی نامم. من معتقدم این تفاوت است که مهم است. یک برچسب می تواند بگوید "سفارشی". یک محصول سفارشی واقعی آن را در حال استفاده نشان می دهد. احساس می شود از طریق فکر کردن. این برای دست، شغل و مشتری بهتر از یک نسخه استاندارد با یک نام مناسب است. منظور من از عرف واقعی، نه فقط یک برچسب، همین است.

من قبلاً فکر می کردم سفارشی فقط یک انتخاب سبک است. من اشتباه کردم اکثر مردم برای یک عکس به چیزی که زیبا به نظر می رسد نیاز ندارند. آنها به چیزی نیاز دارند که متناسب با بدن، فضای آنها، عادت یا کار روزانه آنها باشد. یک گزینه استاندارد می تواند برای مدتی کار کند، اما اغلب مشکلات کوچکی را پشت سر می گذارد. یک آستین کوتاه به نظر می رسد. یک میز خیلی عمیق به نظر می رسد. یک بسته خوب به نظر می رسد، اما پیام بسیار دور از خریدار است. اینجاست که عرف معنا پیدا می کند. وقتی روی یک پروژه سفارشی کار می‌کنم، با یک سوال ساده شروع می‌کنم: چه مشکلی را می‌خواهم حل کند؟ این سوال همه چیز را تغییر می دهد. یک مورد سفارشی در مورد افزودن ویژگی های اضافی نیست. این در مورد از بین بردن اصطکاک است که افراد هنگام استفاده از چیزی که هرگز برای آنها ساخته نشده است احساس می کنند. من این را به وضوح با مشتری دیدم که برای یک سفر کاری به پیراهن نیاز داشت. او اندازه های آماده زیادی را امتحان کرده بود. یقه مناسب بود، اما شانه ها سفت شده بودند. اندام مناسب بود، اما آستین‌ها بیرون بود. بعد از اینکه برش را برای قاب او تنظیم کردیم، او آن را به راحتی پوشید. او به من گفت که تفاوت فقط در ظاهر نیست. او در جلسه احساس آرامش می کرد زیرا هر چند دقیقه یکبار لباس هایش را مرتب نمی کرد. این ارزشی است که من به آن اعتماد دارم. سفارشی زمانی بهترین کار را انجام می دهد که فرآیند ساده بماند: به نیاز گوش می دهم. من مورد استفاده را بررسی می کنم. من فاصله بین گزینه فعلی و نتیجه مورد نظر شخص را اندازه می‌گیرم. من حول آن شکاف می سازم. یک طرح سفارشی خوب باید به سوالات واقعی پاسخ دهد. آیا این با فضا سازگاری دارد؟ آیا این با روال روزانه مطابقت دارد؟ آیا این به کاربر کمک می کند احساس راحتی بیشتری داشته باشد؟ آیا این تغییرات مکرر را بعداً ذخیره می کند؟ من این سوالات را می پرسم زیرا دیده ام که وقتی آنها نادیده گرفته می شوند چه اتفاقی می افتد. یک کسب و کار یک پایه نمایش عمومی سفارش می دهد، سپس متوجه می شود که راهرو را مسدود کرده است. یک مشتری جعبه هدیه‌ای را انتخاب می‌کند که به‌صورت آنلاین خوب به نظر می‌رسد، سپس یاد می‌گیرد که محصول داخل آن اسلاید می‌شود. یک برند کوچک طرحی را چاپ می کند که شلوغ به نظر می رسد، سپس پیام گم می شود. سفارشی می تواند این نوع ضایعات را کاهش دهد. همچنین می تواند اعتماد ایجاد کند. مردم متوجه می شوند زمانی که احساس می کنند چیزی برای آنها ساخته شده است. ممکن است آن را با صدای بلند نگویند. آنها فقط آن را احساس می کنند. تناسب احساس بهتری دارد. طرح بندی راحت تر خوانده می شود. تجربه نرم تر به نظر می رسد. این واکنش آرام اغلب بیشتر از یک وعده بلند اهمیت دارد. من سفارشی را به یک دلیل دیگر دوست دارم. فضایی برای طعم واقعی می دهد. طعم قرضی نیست. کپی چیزی نیست که دیگران از آن استفاده می کنند. طعم واقعی. ممکن است فردی شکل تمیزتر، رنگ ملایم‌تر، جیب پهن‌تر، خط متن کوتاه‌تر یا چیدمانی که یک جزئیات را برجسته‌تر کند بخواهد. انتخاب های کوچکی از این دست می توانند احساس کل قطعه را تغییر دهند. اگر به سفارشی فکر می کنید، پیشنهاد می کنم از کوچک شروع کنید. یک نقطه درد واضح را انتخاب کنید. تصمیم بگیرید که چه چیزی باید بماند. تصمیم بگیرید چه چیزی می تواند تغییر کند. نمونه هایی را که قبلاً دوست دارید به اشتراک بگذارید. قبل از ساخت کامل، یک نمونه، یک طرح یا یک پیش نویس بخواهید. این عادت باعث صرفه جویی در زمان، پول و استرس می شود. هنوز یک نانوایی را به یاد دارم که با او کار می کردم. او می خواست برای یک جعبه شیرینی جدید بسته بندی کند. جعبه قدیمی تمیز به نظر می رسید، اما درب روی رویه کرم فشار داده شده بود. ما ارتفاع را تغییر دادیم، یک درج بهتر اضافه کردیم و طراحی بیرونی را تمیز نگه داشتیم. جعبه فقط ظاهر بهتری نداشت. بهتر کار کرد. کارکنان او سریع‌تر بسته‌بندی می‌کردند و مشتریان جعبه را با آشفتگی کمتری به خانه آوردند. این کاری است که عرف باید انجام دهد. باید متناسب با شخص، کاربرد و نتیجه باشد. اگر چیزی می‌خواهید که برای شما ساخته شده باشد، فکر می‌کنم سفارشی ارزش یک نگاه دقیق‌تر را دارد. نه به این دلیل که به نظر خاص می رسد. زیرا شکاف واقعی را که انتخاب های استاندارد پشت سر می گذارند را برطرف می کند.

من اقلام سفارشی سفارش داده‌ام که در صفحه شخصی‌سازی شده به نظر می‌رسند، سپس با احساس ساده به دستم رسیده‌اند. رنگ خوب بود، اندازه خوب بود، لوگو وجود داشت، با این حال نتیجه هنوز شبیه یک الگو بود که نام من روی آن است. این شکاف چیزی است که بسیاری از مشتریان متوجه آن می شوند. وقتی سفارشی واقعاً احساس سفارشی می کند، می توانم فوراً بگویم. تناسب با استفاده من مطابقت دارد. چیدمان با عادت من مطابقت دارد. جزئیات با روش کار یا زندگی من مطابقت دارد. نیازی نیست همین مشکل را دوبار توضیح دهم. نیازی نیست به بازی نزدیک راضی باشم. برای من، کار سفارشی واقعی با سوالات ساده شروع می شود. برای چه به این نیاز دارم؟ کجا استفاده کنم؟ کدام بخش برای من اهمیت بیشتری دارد؟ یک فرآیند سفارشی خوب قبل از اینکه پیشنهاد دهد به آن گوش می دهد. اگر من یک دفترچه یادداشت برای جلسات مشتری می خواهم، نیازی به طرحی ندارم که فقط روی صفحه نمایش زیبا به نظر برسد. من به کاغذی نیاز دارم که صاف باشد، جلدی که در یک کیسه نگه داشته شود، و طرحی که به من کمک کند سریع بنویسم. اگر من یک پیراهن برای یک رویداد تیمی می‌خواهم، به محدوده اندازه، محل چاپ و پارچه‌ای که بعد از یک روز کامل احساس خوبی داشته باشد اهمیت می‌دهم. این انتخاب‌های کوچک تعیین می‌کنند که آیا این کالا برای من ساخته شده است یا فقط برای فروش ساخته شده است. من همچنین متوجه شکاف زمانی که گزینه ها بیش از حد گسترده هستند. ممکن است یک صفحه بگوید «سفارشی»، اما انتخاب‌ها محدود می‌مانند. من می توانم یک رنگ، شاید یک خط متن را تغییر دهم و بس. که احساس عرف ندارد. این یک مسیر از پیش تعیین شده با یک دکمه ویرایش کوچک به نظر می رسد. یک تجربه بهتر به من فضایی برای شکل دادن به نتیجه بدون سخت کردن فرآیند می دهد. در اینجا راهی است که من دوست دارم در مورد آن فکر کنم. مرحله 1: با استفاده از کیس شروع کنید. می پرسم چه مشکلی باید حل شود. مرحله 2: جزئیات را با شخص مطابقت دهید. من به اندازه، متریال، لحن و چیدمان نگاه می کنم. مرحله 3: روند را آسان نگه دارید. من انتخاب های واضح، پیش نمایش های ساده و بازخورد مستقیم می خواهم. مرحله 4: نتیجه را قبل از ارسال بررسی کنید. باید بدانم آنچه می بینم به چیزی که می گیرم نزدیک است. یک مثال کوچک در ذهنم می ماند. یکی از دوستان یک بار بسته بندی سفارشی را برای یک برند کوچک مراقبت از پوست سفارش داد. نمونه اول صیقلی به نظر می رسید، با این حال جعبه به سختی باز می شد و متن خیلی نزدیک به لبه قرار داشت. پس از چند تغییر، نسخه دوم احساس خوبی داشت. رنگ‌ها ملایم ماندند، لوگو فضایی برای تنفس داشت و جعبه تمیز باز شد. این همان تغییری است که مشتریان به خاطر می آورند. بلندتر نبود. مناسب تر بود من به کارهای سفارشی بیشتر اعتماد دارم وقتی که به زندگی واقعی احترام بگذارند. یک لیوان سفارشی باید به خوبی در دست بنشیند. یک پیراهن سفارشی باید متناسب با بدن باشد نه اینکه با آن بجنگد. یک بخش وب سایت سفارشی باید بازدیدکنندگان را راهنمایی کند، نه اینکه آنها را حدس بزند. من کمتر به زبان پر زرق و برق اهمیت می دهم و بیشتر به نحوه رفتار نتیجه هنگامی که از آن استفاده می کنم اهمیت می دهم. به همین دلیل است که وقتی جزئیات آرام و مفید به نظر می رسند، «سفارش» برای من معنای بیشتری دارد. من می توانم تلاش را در چیزهای کوچک ببینم. فاصله به نظر متعادل می رسد. به نظر می رسد که ماده انتخاب شده است، نه تصادفی. طراحی از هدف پیروی می کند. نتیجه نهایی نیازی به جلب توجه به خود ندارد. این فقط برای من کار می کند. وقتی عرف احساس سفارشی می‌کند، احساس نمی‌کنم به سمت یک روند تحت فشار قرار بگیرم. احساس می کنم درک شده ام. این تفاوتی است که من هر بار به دنبال آن هستم.

من بارها و بارها همین شکایت را می شنوم: "همه می گویند سفارشی. افراد کمی می توانند آن را ثابت کنند." متوجه شدم چرا این موضوع خریداران را آزار می دهد. چاپ یک برچسب آسان است. نمایش یک فرآیند سفارشی واقعی دشوارتر است. اگر اعتماد بخواهم، نمی توانم پشت یک کلمه پنهان شوم. باید کار را نشان دهم. وقتی با مشتری صحبت می کنم، از مشکل او شروع می کنم نه محصولم. آن‌ها ممکن است به تناسب بهتر، چیدمان تمیزتر، ظاهر برند قوی‌تر یا راه‌حلی نیاز داشته باشند که با کاربرد بسیار خاصی مطابقت داشته باشد. یک گزینه استاندارد می تواند علامت را از دست بدهد. اینجاست که کار سفارشی اهمیت دارد. موضوع ساده است: اگر آن را سفارشی بنامم، به شواهد نیاز دارم. من فکر می کنم اثبات قبل از فروش شروع می شود. من نشان می دهم که چگونه جزئیات را جمع آوری می کنم. من در مورد اندازه، سبک، موارد استفاده، بودجه و چیزهای کوچکی که نتیجه را تغییر می‌دهند می‌پرسم. اگر من در حال طراحی وب‌سایتی هستم، در مورد لحن برند، خریدار هدف، اهداف صفحه و اقدامی که می‌خواهم بازدیدکننده انجام دهد سؤال می‌کنم. اگر در حال ساخت محصولی هستم، هر روز در مورد جنس، پرداخت، رنگ و نحوه استفاده از آن کالا می‌پرسم. این سوالات کم نیستند. آنها نتیجه نهایی را شکل می دهند. نمونه کارهای گذشته را نیز نشان می دهم. ادعاهای جلا داده نشده نمونه های واقعی تصویر قبل و بعد کمک می کند. پیش نویس در کنار نسخه نهایی نیز کمک می کند. مردم می خواهند ببینند که من جواب را از قفسه نکشیده ام. آن‌ها می‌خواهند ببینند که من گوش دادم، تنظیم کردم، و چیزی حول یک نیاز واقعی ساختم. یک جزئیات کوچک می تواند کل داستان را تغییر دهد. یک مشتری یک بار از من خواست تا یک طرح ایمیل سفارشی برای یک کسب و کار خدمات طاقچه ارائه دهم. آنها قبلا از یک قالب استفاده کرده بودند. روی صفحه نمایش خوب به نظر می رسید، با این حال صدای برندشان را از دست داد و سرنخ های آنها را گیج کرد. من به آنها نگفتم: "به من اعتماد کنید، این رسم است." من سه جهت پیش نویس را نشان دادم که هر کدام به هدف متفاوتی گره خوردند. یکی روی جذب سرب متمرکز بود. یکی بر آموزش محصول متمرکز بود. یکی روی اعتماد متمرکز بود. مشتری نسخه ای را انتخاب کرد که با مخاطبانش مطابقت داشت. این انتخاب به آنها اعتماد بیشتری نسبت به هر خط فروش داد. من در هر پروژه ای که مدیریت می کنم از همان منطق استفاده می کنم. من فرآیند را به مراحلی تقسیم می کنم که خریدار می تواند ببیند: من خلاصه را جمع آوری می کنم. من نیازها را ترسیم می کنم. من اولین پیش نویس یا نمونه را می سازم. من آن را با مشتری بررسی می کنم. من بر اساس بازخورد تجدید نظر می کنم. من نسخه نهایی را با یادداشت تحویل می دهم. همین جریان ساده باعث می شود کلمه سفارشی واقعی باشد. دیگر مثل یک شعار نمی ماند. زبان را هم ساده نگه می دارم. من از ادعاهای مبهم اجتناب می کنم. من نمی گویم نتیجه کامل است. نمی گویم همه چیز را حل می کند. من می گویم چه چیزی تغییر کرده است، چه چیزی ساخته ام و چرا مطابق با درخواست است. کلمات واضح باعث ایجاد اعتماد می شوند. کلمات فانتزی اغلب برعکس عمل می کنند. همین قانون برای صفحات جستجو و بازاریابی نیز کار می کند. اگر می‌خواهم مردم یک سرویس سفارشی آنلاین پیدا کنند، به صفحه‌ای نیاز دارم که به سؤالات واقعی پاسخ دهد. چه چیزی را می توان تغییر داد؟ چه چیزی از خریدار نیاز دارم؟ فرآیند به چه صورت است؟ چه نمونه هایی دارم؟ بعد از سفارش چه اتفاقی می افتد؟ موتورهای جستجو به صفحاتی که به خواننده کمک می کنند پاداش می دهند. خریداران هم همین کار را می کنند. من همچنین به عناصر اثباتی توجه می‌کنم که شک را کاهش می‌دهند: عکس‌هایی از نمونه‌های اسکرین‌شات از پیش‌نویس‌های یادداشت‌های کوتاه مشتری، اندازه‌گیری‌ها یا مشخصات گام به گام فرآیند یادداشت‌های گزینه‌های خدمات واضح این جزئیات باعث می‌شود پیشنهاد صادقانه به نظر برسد. آنها نشان می دهند که من روش را پنهان نمی کنم. من آن را به اشتراک می گذارم. من آموخته ام که کار سفارشی زمانی بهترین فروش را دارد که تفاوت را نشان دهم، نه زمانی که آن را اعلام کنم. یک محصول عمومی هنوز هم می تواند خوب به نظر برسد. یک محصول سفارشی باید متناسب با هدف به نظر برسد. این ممکن است به معنای اندازه بهتر، چیدمان بهتر، پیام بهتر یا مطابقت بهتر برای استفاده روزانه خریدار باشد. خریدار نیازی به ادعاهای بزرگ ندارد. خریدار به مدرک نیاز دارد که من به آن توجه کردم. اگر بخواهم واقعی به نظر برسم، مانند فردی که کار را انجام داده صحبت می کنم. آنچه را که دیدم می گویم. من آنچه را که مشتری خواسته است می گویم. من می گویم بعد از بازنگری چه چیزی تغییر کرد. من می گویم نتیجه نهایی چه چیزی را ثابت کرد. این نوع نوشتار به دلیل پایه بودن احساس می‌کند. بنابراین وقتی از کلمه سفارشی استفاده می کنم، به همین جا بسنده نمی کنم. خلاصه را نشان می دهم. من نمونه را نشان می دهم. ویرایش را نشان می دهم. من نتیجه را نشان می دهم. از این طریق اعتماد کسب می کنم. اینگونه است که من سفارشی را به معنای چیزی می‌سازم.

من بارها چنین مشکلی را دیده‌ام: مردم چیزی را آنلاین می‌خرند که به نظر خوب می‌رسد، اما وقتی می‌رسد، با نیازها، فضای آنها یا کارهای روزمره‌شان مطابقت ندارد. این شکاف جایی است که ناامیدی شروع می شود. یک محصول می تواند جلا داده شده و همچنان در استفاده روزانه اشتباه به نظر برسد. یک ژاکت ممکن است متناسب با مدل باشد، اما به طرز ناخوشایندی روی مشتری با شانه های پهن تر بنشیند. ممکن است یک قفسه در یک عکس مرتب به نظر برسد، اما در یک اتاق کوچک گوشه‌های خالی باقی بماند. یک سرویس ممکن است مفید به نظر برسد، اما نکته دردناک واقعی را که مشتری برای حل آن آمده از دست بدهد. من معتقد نیستم که فروش باید با کالا شروع شود. من معتقدم باید از شخص شروع شود. وقتی با مشتری کار می کنم، با پرسیدن سوالات ساده شروع می کنم. هر روز به چه چیزی نیاز دارید؟ چه چیزی در حال حاضر ناخوشایند است؟ از چه چیزی می خواهید اجتناب کنید؟ این پاسخ ها بیشتر از یک لیست طولانی از ویژگی ها اهمیت دارند. آنها به من می گویند مشکل اصلی کجاست. یکی از مشتریانی که با او کار می کردم برای یک ورودی باریک به فضای ذخیره سازی نیاز داشت. یک کابینت استاندارد روی کاغذ خوب به نظر می رسید، اما چرخش در را مسدود می کرد. دوباره فضا را اندازه گرفتیم، عمق را تنظیم کردیم و چیدمان داخل را تغییر دادیم. نتیجه پر زرق و برق نبود. مفید بود. مشتری به من گفت که باعث می شود کل اتاق احساس آرامش بیشتری کند. این نوع تغییر در ظاهر کوچک است. در زندگی روزمره، احساس بزرگی دارد. من معمولا فرآیند را به چند مرحله ساده تقسیم می کنم. اول گوش میدم من به مورد استفاده واقعی نگاه می کنم، نه تنها به اولویت در فرم سفارش. من آنچه را که مشتری می خواهد با آنچه که فضا یا محصول واقعاً می تواند پشتیبانی کند مقایسه می کنم. من جزئیات را تا زمانی تنظیم می کنم که تناسب معنا پیدا کند. این رویکرد باعث صرفه جویی در زمان بعد می شود. همچنین احتمال ناامیدی پس از زایمان را کاهش می دهد. مردم به ندرت چیزی را پس می دهند زیرا خیلی ساده است. آنها آن را پس می دهند زیرا با زندگی آنها مطابقت ندارد. من فکر می‌کنم به همین دلیل است که «ساخته شده برای مناسب بودن» بیشتر از «ساخته شده برای فروش» اهمیت دارد. پس از اتمام پرداخت، فروش به پایان می رسد. یک تناسب خوب پس از آن به کار خود ادامه می دهد. من در بسیاری از موقعیت های واقعی متوجه این موضوع شده ام. یک بار صاحب یک کسب‌وکار کوچک از من خواست تا یک صفحه نمایش را تنظیم کنم که بتواند اقلام بیشتری را بدون ایجاد شلوغی در مغازه در خود جای دهد. خانواده ای راه حلی می خواستند که بتواند آشفتگی های روزانه کودکان را بدون اینکه همیشه نامرتب به نظر برسند، کنترل کند. یک کارگر از راه دور به یک میز کار نیاز داشت که در یک گوشه تنگ کار کند و همچنان جا برای حرکت باقی بماند. هر درخواست متفاوت بود. الگو هم همینطور بود. آنها بیشتر نمی خواستند. درست می خواستند. این معیاری است که من سعی می کنم خودم را به آن نگه دارم. اگر فقط روی فروش تمرکز کنم، ممکن است گزینه محبوبی را مطرح کنم. اگر روی جاسازی تمرکز کنم، به مشتری کمک می کنم چیزی را که واقعاً می تواند استفاده کند ترک کند. این انتخاب همه چیز را تغییر می دهد. آموخته ام که کار خوب نیازی به زبان بلند ندارد. به گوش دادن دقیق، برنامه ریزی تمیز و تنظیم صادقانه نیاز دارد. وقتی یک محصول با نیازهای واقعی مطابقت دارد، مردم بلافاصله آن را احساس می کنند. آنها نیازی به توضیح طولانی ندارند. آنها می توانند آن را ببینند، از آن استفاده کنند و به آن اعتماد کنند. من هنوز معتقدم که بهترین نتیجه آن چیزی نیست که در یک کاتالوگ چشمگیرتر به نظر برسد. این چیزی است که در زندگی واقعی احساس طبیعی می کند.

من بارها و بارها همین مشکل را می‌دیدم: مردم چیزی را می‌خریدند که در قفسه ظاهر خوبی داشت، سپس آن را به خانه آوردند و احساس می‌کردند با تناسب نامناسب، اندازه اشتباه یا ظاهر اشتباه گیر کرده است. اینجاست که سفارشی تفاوت واقعی ایجاد می کند. من سفارشی را دوست دارم زیرا با یک ایده ساده شروع می شود: من نمی خواهم نیازهایم را به یک محصول ثابت تحمیل کنم. من می‌خواهم محصول متناسب با زندگی، کار و فضای من باشد. یک پیراهن سفارشی می تواند بهتر روی شانه ها بنشیند. یک وب سایت سفارشی می تواند بازدیدکنندگان را راحت تر راهنمایی کند. یک بسته سفارشی می تواند به یک نام تجاری کوچک کمک کند صادقانه تر به نظر برسد و راحت تر به خاطر بسپارد. وقتی سفارشی را انتخاب می کنم، احساس می کنم نتیجه به من تعلق دارد، نه جمعیت. من این را در کارهای روزمره هم دیده ام. یک بار صاحب کافه‌ای کوچک به من گفت که فنجان‌های آماده‌ی غذای آماده‌اش ظاهری عمومی و فراموش‌شدنی دارند. او چیزی ساده، گرم و قابل تشخیص می خواست. رنگ فنجان، محل لوگو و متن آستین را تغییر دادیم. نتیجه پر زرق و برق نبود. واضح بود. مشتریان شروع به گرفتن عکس از فنجان کردند و برند در فروشگاه و رسانه های اجتماعی ثابت تر به نظر می رسید. این همان تغییری است که عرف می تواند ایجاد کند. وقتی به سفارشی فکر می کنم، همیشه با نقطه درد شروع می کنم. درد معمولاً یکی از این موارد است: مورد به خوبی جا نمی‌شود. چیدمان طبیعی به نظر نمی رسد. پیام مثل بقیه به نظر می رسد. خریدار پول بیشتری را بعداً برای رفع اشتباهات کوچک خرج می کند. به همین دلیل است که من یک فرآیند سفارشی را ترجیح می دهم که با گوش دادن شروع می شود. می‌پرسم چه چیزی اشتباه است، چه چیزی از دست رفته است، و کاربر نهایی می‌خواهد چه چیزی را ببیند یا احساس کند. یک نتیجه سفارشی خوب تنها از دکوراسیون ساخته نمی شود. از استفاده ساخته شده است. رویکرد من ساده است. من به مشکل نگاه می کنم. من هدف را تعریف می کنم. من طرح یا محصول را با مورد استفاده واقعی مطابقت می دهم. قبل از راه اندازی دوباره جزئیات را بررسی می کنم. این کار به این دلیل کار می کند که سفارشی فقط به سبک نیست. در مورد عملکرد است. اگر من یک محصول سفارشی برای مشتری طراحی می کنم، به این فکر می کنم که چگونه در یک روز عادی از آن استفاده می کند. اگر من یک صفحه فرود سفارشی ایجاد می کنم، از بازدیدکننده می پرسم که در کجا فرود می آید، بعداً به چه چیزی نیاز دارد و چه چیزی ممکن است باعث شود آنها را ترک کنند. اگر قصد بسته بندی سفارشی دارم، به تحویل، ذخیره سازی و لحظه باز شدن جعبه فکر می کنم. چیزهای کوچک مهم هستند. یک مثال واقعی این را روشن می کند. یک مشتری دفتر خانه یک بار از من خواست تا در راه اندازی میز سفارشی کمک کنم. او از خانه کار می کرد، اما اتاقش شلوغ بود. کابل ها قابل مشاهده بودند، مانیتور خیلی پایین بود و سطح میز شلوغ به نظر می رسید. او نیازی به یک چیدمان فانتزی نداشت. او به یک تمیز نیاز داشت. ارتفاع میز را تغییر دادیم، فضای ذخیره‌سازی کابل را اضافه کردیم و از یک روکش چوبی ساده استفاده کردیم. پس از آن، او گفت که می تواند بهتر تمرکز کند، زیرا اتاق صدای کمتری دارد. این یک نتیجه سفارشی است که من به آن اعتماد دارم: مفید، آرام، و زندگی با آن آسان است. من همچنین فکر می کنم زمانی که یک برند صدای واضح تری می خواهد، سفارشی کمک می کند. بسیاری از کسب و کارها شبیه به هم هستند زیرا الگوهای استاندارد را کپی می کنند. این می تواند برای مدتی کار کند، اما اغلب احساس پوچی می کند. یک پیام برند سفارشی به من امکان می دهد به گونه ای صحبت کنم که با محصول و مخاطبان من مطابقت داشته باشد. می توانم صدایی گرم، مستقیم یا کاربردی داشته باشم. من می توانم کلماتی را انتخاب کنم که مناسب افرادی باشد که می خواهم به آنها برسم. وقتی پیام صادقانه به نظر برسد، اعتماد افزایش می یابد. در اینجا روشی است که من معمولاً یک پروژه سفارشی را تجزیه می کنم: نیاز کاربر را تعریف می کنم. من قسمت هایی را انتخاب می کنم که بیشترین اهمیت را دارند. من هر چیز اضافی را که کمکی نمی کند حذف می کنم. من نتیجه را در یک محیط واقعی آزمایش می کنم. نقاط ضعف را تنظیم می کنم. این روش کار را روشن نگه می دارد. همچنین بعداً باعث صرفه جویی در زمان می شود، زیرا تلاش کمتری برای اصلاح انتخاب های ضعیف صرف می کنم. برخی از مردم فکر می کنند سفارشی همیشه به معنای کار پیچیده تر است. من آن را اینطور نمی بینم. یک کار سفارشی می تواند ساده باشد. می تواند ساکت باشد. می تواند عملی باشد. جلد دفتر سفارشی برای معلم. چیدمان منوی سفارشی برای یک رستوران. یک کارت تشکر سفارشی برای یک فروشگاه آنلاین. هیچ کدام از اینها به طراحی با صدای بلند نیاز ندارند. آنها به تناسب مناسب نیاز دارند. همچنین آموخته ام که وقتی هدف محدود باشد، سفارشی بهتر عمل می کند. اگر سعی کنم همه چیز را به یکباره حل کنم، نتیجه ممکن است کثیف شود. اگر روی یک نیاز واضح تمرکز کنم، کار قوی‌تر می‌شود. به همین دلیل است که من بارها و بارها یک سوال می پرسم: چه مشکلی را برای این شخص حل می کنم؟ این سوال مرا صادقانه نگه می دارد. همچنین کار را مفید نگه می دارد. برای من، عرف به معنای خودنمایی نیست. در مورد احترام است. من به عادت های کاربر احترام می گذارم. من به صدای برند احترام می گذارم. من به فضایی که محصول در آن زندگی می کند احترام می گذارم. وقتی چیزی سفارشی طراحی یا توصیه می کنم، می خواهم نتیجه طبیعی باشد، نه اجباری. اگر به یک پروژه سفارشی فکر می کنید، من از کوچک شروع می کنم. به قسمتی که بیشترین اصطکاک را ایجاد می کند نگاه کنید. تغییری را انتخاب کنید که استفاده روزانه را بهبود بخشد. طرح را شفاف نگه دارید. از بازخورد واقعی استفاده کنید، نه حدس و گمان. این معمولاً برای حرکت از «به اندازه کافی خوب» به چیزی که احساس می کند برای شخصی که به آن نیاز دارد ساخته شده کافی است. سفارشی، آنطور که باید باشد، چنین احساسی دارد: استفاده ساده، آسان برای درک، و بر اساس یک نیاز واقعی ساخته شده است. من به آن بیشتر از هر راه حل آماده ای که فقط از راه دور درست به نظر می رسد اعتماد دارم. برای هرگونه سوال در مورد محتوای این مقاله، لطفا با leonzhang تماس بگیرید: 1162233280@qq.com/WhatsApp +8613575413649.

سارا تامپسون 2022 طراحی برای استفاده واقعی محصولات سفارشی مایکل چن 2021 و اعتماد برند النا بروکس 2023 اولین رویکرد کاربر برای سفارشی سازی محصول بسته بندی جیمز واکر 2020 که متناسب با محصول Priya Patel 2024 از الگو تا تجربه سفارشی دانیل هریس 2022 ساخت سفارشی